Fahrrad zu Berlin, voorbereiding

We gaan weer fietsen, naar Berlijn deze keer, alsof we daar nog nooit geweest zijn. Dat is niet waar, maar belangrijker is dat der Weg das Ziel ist, deze keer. En het is bovendien praktisch en tamelijk betaalbaar, voorwaar geen onbelangrijke details in een jaar met een verhuizing.

Duitsland is die leuke oosterbuur, waar we al talloze keren waren. Het is erg makkelijk te bereizen, mits rekening houdend met de Verspätungen op het spoor, de voornaamste hobby van Deutsche Bahn, maar eenmaal gearriveerd is het prettig betaalbaar. Ze koken dingen die wij graag eten, soms zelfs vegetarisch, en ze schenken er een lekker biertje bij, dat ook alcoholvrij goed binnen te houden is.

Omdat we er zo vaak komen is er weinig bijzonders aan. De belangrijkste steden kennen we, we spreken de taal behoorlijk en we weten van buiten hoeveel minuten treinvertraging je moet hebben om je gewone treinkaartje te upgraden tot een plekje in de ICE. We hebben een favoriete lunchtent in Berlijn, aten ooit pizza in wat het economische dieptepunt van het Ruhrgebiet moet zijn (en dat is heel diep) en zagen in Potsdam dat Plattenbau wel degelijk gevoelig kan zijn voor gentrification, als je maar genoeg kleuters in dure outdoorjasjes toevoegt. Alleen in de diepste krochten van coronatijd was het heel even heel bijzonder om in Duitsland te zijn.

Kortom, valt er nog wat te ontdekken? Zeker. En gaat deze fietstocht daar wat aan toevoegen? Ook zeker. Toch was het vooral een praktische ingeving om naar Berlijn te fietsen. Het eerste ingrediënt is een tochtje naar Berlijn afgelopen november, waar we bedachten dat er inderdaad een fietsroute naar deze stad loopt. Het tweede ingrediënt is onze verhuizing afgelopen winter, die aardig wat tijd en geld vrat. Een nieuwe tocht naar Schotland leek niet zo’n goed idee omdat dunbevolkt gebied uren minutieus gepuzzel als voorbereiding vergt, en af en toe een duur hotel als er echt geen andere opties zijn.

Er roept nu vast wel iemand wildkamperen, want goedkoop en kan in dunbevolkt gebied overal. Dat weten we, maar het vergt de investering van een nieuwe tent (licht en goede kwaliteit), twee stel voordragers en bijbehorende fietstassen. Ook duur.

Nee, dan de route naar Berlijn. De fietstocht is zo’n 800 kilometer lang. Dat kan in een week, maar we rekenden uit dat het in 2,5 week, inclusief rustdagen en bezoekje aan Berlijn leuker zou zijn, al was het maar voor de stadswandelingen en de terrasjes. Maurits toverde een reeks übersaubere en spuuglelijke pensionnetjes uit zijn laptop, die allemaal een Herrlich verblijf beloven, mits we de schrootjes en de bloemetjessprei negeren, ook al schrijft niemand dat laatste erbij. Ein Früstuck mit Frisches Brötchen doen ze ook vaak, en laten we daar nou net dol op zijn.

Bovendien loopt deze route nou juist door allemaal wilden-we-nog-zien-plekken. Braunschweig, Halle, Lemgo, Hildesheim, Tecklenburg, ik kan me laten bedotten door AI, maar de bij elkaar gegooglede plaatjes zien er prachtig uit. Vakwerk is het, en dat mag u beschouwen als een taalgrapje. Maar stiekem kijk ik nog het meeste uit naar Hamelen.

In de diepe krochten van de jaren zeventig zond de Nederlandse televee een soort jeugddramaserie gebaseerd op de rattenvanger van Hamelen en veel andere sprookjes uit, met in een van de hoofdrollen een nog jonge Rob de Nijs. In elke aflevering zat een liedje en er was natuurlijk een gezongen tune. Dat alles werd bij elkaar geraapt op een paar elpees, waar mijn ouders er een paar van bezaten om ons door de afwas te slepen. ‘Kunt u ons de weg naar Hamelen verklappen meneer?’ zong mijn moeder monter. ‘Ik moet morgenvroeg de ramen nog gaan lappen meneer,’ antwoordden wij. Niemand wist de weg naar Hamelen. Hamelen werd een mythische sprookjesstad waar ik nooit kwam. Tot nu toe.

We vertrekken binnenkort, en de kleine laptop en de grote camera mogen weer mee om alles vast te leggen. Het weerbericht is gunstig, na een koude meimaand; warm, zon en weinig wind. En mocht dat allemaal een beetje veranderen de komende dagen en we toch tegen de wind en de regen in moeten beuken; dan vindt u mij misschien zingend op de fiets. ‘Kunt u mij de weg, de weg, de weg, de weg, kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer?’

Vroeger bij die afwas hielp het ook.