Een kort dagje vandaag; net geen 54 kilometer. Maar wel met de Kalimijnjaro, onverwacht ijs en een heleboel Elbe. En een onverwacht mooi slot, want Tangermünde is weer een prachtig staaltje vakwerk in combinatie met Duitse baksteengotiek. Gelukkig mogen we hier een nachtje blijven.
De dag begint met een lege eetzaal. Het pension waar we verblijven trekt momenteel niet al te veel klandizie en de andere drie gasten zijn monteurs en dus al aan het werk als wij aanschuiven. We horen nog net geen echo in de betegelde ruimte, mogelijk door de geluidsabsorberende kwaliteiten van gebloemd tafelzeil. Het ontbijt is niettemin uitstekend.
Vandaag slingeren we langs de Elbe naar Tangermünde, en de eerste attractie onderweg is de kalimijn, of vooral de enorme berg mijnafval, de hoogste berg in deze regio. In de volksmond heet het ding de Kalimanscharo, wat we vertalen naar Kalimijnjaro. Onze route loopt door de stationstunnel naast de mijn, wat een beetje onhandig gesjouw met fietsen oplevert, vooral als ik een fiets op mijn scheenbeen meen te moeten parkeren. Het station zelf is de status van vergane glorie voorbij.
We vervolgen onze weg naar Rogätz, waar de enige bakkerij van de dag staat. Omdat we pas 14 kilometer in de benen hebben laten we de taart aan ons voorbij gaan, en bestellen koffie, thee en wat lunchbroodjes voor onderweg, die we keurig ingepakt meekrijgen. In het dorp stond ooit een kasteel om de regio tegen invallen van Slavische stammen te beschermen, zo ver oostelijk zijn we inmiddels.
We rijden een stuk op met de veelbereden Elberadweg, en opeens zijn we niet de enige fietsers. Van bikepackers tot ebikebejaarden en alles wat daartussen zit, iedereen geniet van het zonnetje, de mooie fietspaden en de picknickplekken die hier op regelmatige afstand staan. Daarbij komt dat de dorpjes langs de Elbe er fraai bijstaan. Weinig leegstand, wel vrolijk geschilderde huisjes met tuinen vol bloeiende rozen. Het landschap is afwisselend: dorpjes, naaldbomen, open dijkpaden en akkers. Pas na onze picknick in Polte komt de Elbe in zicht, die na deze angstwekkend hete en droge zomer bijna tussen de boeien voor de vaargeul in ligt.
In Bittkau wacht een verrassing: Kathrin’s ijssalon! Die hadden we niet gezien op de kaart. ‘We moeten de lokale economie toch een beetje steunen’, zegt Maurits, en even later likken we tevreden aan onze ijsjes. Daarna smeren we ons nog eens goed in, want de zon doet z’n best vandaag.
De wind is gedraaid en de fikse bries maakt het ons niet overal makkelijk. Gelukkig rijden we nu in de beschutting van de winterdijk. Vlak voor Tangermünde staat een uitzichttoren. Gaan we dat ding beklimmen met ruim 45 kilometer in de benen? Tuurlijk. Boven hebben we een prachtig uitzicht over de uiterwaarden van de Elbe, die vol vogels blijken te zitten. Dat verklaart al het gepiep en gesnater dat we al een tijdje horen. In de toren hangen borden met de meest voorkomende vogels en een extra bord over de schade door huidige klimaatvernietiging (ik heb niet zoveel op met het eufemisme ‘klimaatverandering’). Wij hebben dit als mensheid veroorzaakt en kunnen dit ook stoppen, waarschuwt het bord. Misschien is het in elk geval hoopvol dat de vele fietsers die we vandaag tegenkwamen kozen voor een vakantie op twee zelfaangedreven wielen in plaats van op twee kunstmatige voortgestuwde vleugels.
In de verte liggen kerktorens die te hoog zijn voor een dorp. Tangermünde heeft een prachtige skyline van oude kerken en pakhuizen langs de Elbe en de binnenstad is een droom van vakwerkhuisjes en baksteengotiek. Onze pensionkamer ligt direct aan de stadsmuur. Na een douche en een klein dutje lopen we de binnenstad in. Dit weer vraagt om een mooie stadswandeling en een terrasje met lokaal bier. We vervolgen de wandeling langs de Elbe, die volgens de bebording ook deze eeuw nog weleens de prachtige stadpoort binnenkabbelde, maar nu in de diepte ligt. We besluiten met een uitstekend diner in een Biergarten. Buiten zoeven nog steeds overal fietsers door de straten en ook het hotel heeft een fietsvignet. We hebben er eentje bij voor ons lijstje lievelingssteden in Duitsland. ‘Zouden ze hier ook een kerstmarkt doen?’vraagt Maurits.
Geef een reactie