Brandenburg is goedgekeurd. Van een fraaie Altstad tot een Industriemuseum in een oude staalsmelterij en Plattenbau; de stad heeft het. Oh ja, het ov is goed en betaalbaar. Altijd leuk.
Gisteravond voorspelde ik een stevig bord Duits eten, maar het werden hamburgers met veel goede patat. Toen de serveerster on complimenteerde met de lege borden bestelden wij nog een toetje.
Vandaag staat er geen fietstocht op het programma, maar een dagje Brandenburg. Het belooft warm te worden, dus we doen de wandeling door de oude binnenstad eerst. Die is prachtig en prachtig gerestaureerd. Een oude binnenstad in Duitsland? Dat zit zo: de Geallieerde bommen voor Brandenburg vielen op en rond het stationsgebied, en dat is tamelijk ver van het oude centrum. Daarna viel de stad ten prooi aan decennia DDR-verwaarlozing, maar sinds begin jaren negentig wordt er gerestaureerd. Gezien de omvang van het project moet daar een aardig bataljon stucadoors aan te pas zijn gekomen. En het is nog niet klaar, want in veel straten vol bont bepleisterde huizen staat ergens in grauwbruin huis met scheve luiken en een deur vol graffiti te wachten op restauratie. Dat de stad sinds de Wende 20 duizend inwoners verloor zal niet helpen; de huizen zijn niet echt hard nodig.
We bekijken de Dom, genieten van de fraaie huizen en kerken en ploffen neer op een terrasje voor een potje thee en een cappuchino. De Havel is nooit ver weg en zorgt voor een lekker fris briesje. Daarna pakken we de tram en de bus voor het volgende project; het Industriemuseum.
Ooit stond in deze stad een flinke staalsmelterij, waarvoor men schroot uit het hele land (lees: DDR) per trein aanvoerde. Na de Wende werd de boel verkocht en ontmanteld, wat een flinke ontslaggolf veroorzaakte. Nu is een deel van de smelterij in tamelijk originele staat te bewonderen als museum.
Rondom de smelterij staan wat blokjes Plattenbau waar vroeger de fabrieksarbeiders woonden. De mooie binnenplaats (waslijnen, speeltoestel en aparte ruimte voor vuilnisbakken) en de decoratie op de flats verraden een zekere klasse. Wie staalarbeider van beroep was had de DDR ook wel redelijk uitgespeeld. We lunchen met een broodje bij de bakker en storten ons op de staalindustrie. Overigens is iemand op het idee gekomen om op het landje naast de smelterij een kakelbont geheel van opblaasspeeltoestellen neer te zetten, wat enigszins detoneert op een industrieterrein.
Het museum zelf is een tikje aan de degelijke kant; bordjes met jaartallen met extra veel details. Maar er is ook een promofilmpje over hoe mensen in een soort maanmanpakken rondsjouwden en staal smolten bij temperaturen die we zelfs afgelopen zomer niet haalden, wat ons wat grappen over arbo-maatregelen in de DDR ontlokt. De staalsmelterij zelf is leuker. Alles uit het filmpje staat hier nog, in het echt, en onvoorstelbaar groot. Zelfs de kantine ziet eruit als een tijdcapsule naar de vroege jaren tachtig. Door wat strategisch aangebrachte trappen en hekjes kun je vrijwel overal komen. Maurits loopt spinnend rond, ondergetekende astma-patiënt piept wat in de stofbende, maar geniet ook.
Als toetje doen we nog een Plattenbau-safari naar Hohenstücken. Dat staat inderdaad vol Plattenbau, keurig gerenoveerd en voorzien van moderne balkonnetjes. De wijk is eigenlijk zoals bedoeld; comfortabele flats in een ruim opgezette, bijzonder groene wijk. Ik krijg het idee dat ik door het Groningse Paddepoel loop, maar dan met meer bomen en grasvelden, en met een tramverbinding naar het centrum. Het winkelcentrum dat na de Wende is neergezet staat trouwens wel vol dichtgetimmerde panden en ingegooide ruiten.
De zon bakt inmiddels lekker door en we nemen de tram terug naar ons appartement. Daar blijkt de kracht van de dikke vooroorlogse muren; het is er heerlijk koel. Dat nodigt uit tot een middagdutje, wat we dan ook doen. Omdat ons appartement geen keuken duiken we straks de stad in om een hapje te eten, nog even genieten van de Oost-Duitse prijzen en het goede bier. Morgen verlaten we dit moois voor een tochtje langs de Havel naar Potsdam. En dan, dan kunnen we Berlijn bijna aanraken.
Geef een reactie