Hildesheim is… ja, eclectisch. Een stad met een verhaal. En mooi, dat mooi. Soms in elk geval. Het is er ook nog prachtig weer vandaag, en zaterdag, dus gezellig. Prima ingrediënten om een dagje niet te fietsen.
Gisteravond liepen we vast een rondje door de oude binnenstad. Dat was verwarrend. Wat de verklaring betreft; in maart 1945 bombardeerden de geallieerden Hildesheim, en beschadigden negentig procent van de gebouwen in de binnenstad. Met name aan de randen bleven wat gebouwen gespaard, of waren nog te herstellen. Het gat werd ingevuld met de blokkendoosbouw uit de jaren vijftig waar heel Duitsland mee volstaat. Rond 1980 besloten de bewoners dat ze hun oude markt terug wilden. De nieuwbouw werd gesloopt, en er werden replica’s van de vooroorlogse panden neergezet, die vaak uit de late Middeleeuwen stamden.
Wie logeren in een wijkje waar nog redelijk wat deftige Jugendstilpanden staan, gebouwd rond 1900 en omgeven door redelijk wat groen. Combineer dat met de klinkerbestrating, en ik loop in gedachten al bijna in Rīga. De binnenstad is vlakbij, loop ofwel langs de meer dan duizend jaar oude basiliek, ofwel over de oude stadswal en het wijkje Lappenberg, waar de vakwerkhuisjes gespaard bleven. Daarna loop je opeens tussen de blokken uit de wederopbouw, kleurrijk, soms voorzien van oude details en volgens het oude stratenpatroon, maar onherroepelijk nieuwbouw. Loop iets verder door, dan sta je in een standaard Duitse winkelstraat met een Rossmann en een C&A, sla de hoek om en je staat op een prachtig historische marktplein, waar de panden stiekem jonger zijn dan ik ben.
Nadat we van de verwarring waren bekomen zochten we iets te eten. Dat werd de Paulaner, want er was trek in Duits eten met een pul bier erbij en Apfelstrudel toe. Of het laat werd aan de bar? Nee, natuurlijk niet, daar zijn we te moe voor.
Vandaag mogen we uitslapen vandaag, maar dat doen we niet, wegens ritme en op tijd gaan slapen. Uiteraard beschikt een pension van dit soort over een inwonend spook, maar dit is er een van het rustige soort dat slechts de trappen doet kraken, en daar slapen we doorheen. We komen wel aanzienlijk trager uit bed en genieten daarna van het ontbijtbuffet van ons pension. Na dagen bewolking staat de zon nu hoog aan de hemel en is er 22 graden voorspeld. Lekker!
We lopen de uitgebreidere versie van onze wandeling van gisteravond en nemen de tijd voor fotostops. De binnenstad went, dus dan wordt het leuk. Wie goed kijkt ziet dat er in de naoorlogse bouw ook best wat fraaie stukken zijn neergezet, en vaak nog behoorlijk onderhouden ook. Als we een fietsenwinkel tegenkomen zoek ik een fijn paar nieuwe fietshandschoentjes uit, ik heb inmiddels beurse handen van onverharde wegen rijden op mijn gare Decathlon-handschoentjes.
We vervolgen onze wandeling door Nordtstad, het wijkje ten noorden van het station. Hier zou redelijk wat streetart moeten zijn. Dat valt wel mee, maar de wijk is ook leuk; een arbeiderswijk met woonblokken uit de jaren twintig, met hier en daar wat na-oorlogse inbreiding. Het oogt deftig dan het centrum, maar nog steeds behoorlijk onderhouden.
Het zonnetje bakt lekker en Maurits begint al over Biergarten vanmiddag. We eten tosti’s op een terrasje en lopen terg naar ons hotel voor een middagdut en wat rondhangwerk. Onderweg halen we lunch voor morgen, want op zondag door kleine Duitse dorpjes fietsen gaat ons weinig lunchopties opleveren.
Na de middagdut blijkt er inderdaad een prima Biergarten op tien minuten lopen te zijn, dus ploffen we daar neer en halen bier en spritz. Tot onze verbazing kunnen we alleen pinnen. Zelfs in Bargeldland verandert iets. Het lauwe namiddagzonnetje doet ons nog een drankje halen en omdat het zo gezellig is blijven we ook maar eten, want men is hier van alle gemakken voorzien, en vooral van currywurst met patat. Het is dat we morgen verplichtingen hebben, anders hadden we hier de rest van de avond kunnen doorbrengen, maar morgen stappen we weer op de fiets. Naar Braunschweig dit keer.
Er staan trouwens weer nieuwe foto’s op Flickr.