Rustdag in Halle betekent toeristendingen doen in Halle. Dat gaat vlot als vrijwel alle opties dicht zijn. Dus pakten we de bus naar Gütersloh omdat daar het Miele-museum zit. Of het verder nog goed met ons gaat? Ja hoor.
Gisteravond liep Maurits een rondje door Halle, en schoof ik aan bij mijn cursus Fins. Omdat we dat toch digitaal doen kan dat ook hier, hoewel de wifi het zwaar had. Natuurlijk kwam het wereldkampioenschap ter sprake (Torille!!!), maar al snel bogen we ons weer over de partitief en de adessief (torille heeft een adessief). Na een dag fietsen was het af en toe toch ingewikkeld om mijn hoofd erbij te houden, maar wel weer erg leuk.
Vandaag is het rustdag. Ooit kreeg ik mijn opvoeding als buitensporter bij Spring Reizen, waar meestal een rustdag op het programma stond na drie actieve dagen. En eerlijk; dat we vandaag niets hoeven is prettig. We blijven wat langer liggen, staan rustig op en ontbijten langzamer. Dan hebben we de rest van de dag over.
In Halle is alles wat naar toerisme riekt op dinsdag dicht, behalve een rondwandeling over het historische kerkplein, maar dat is geen dagvullende activiteit. Na wat speurwerk besluiten we de de bus naar Gütersloh te pakken. Dat is een half uurtje reizen over wat provinciale wegen.
In Gütersloh kibbelt de buschauffeur met zijn collega over wie waar mag halteren. Omdat we toch al op het station zijn en de deur openstaat stappen we uit. Gütersloh is de stad waar Miele al sinds haar vroege jaren is gevestigd en nog steeds zit, inclusief een Miele-museum. De Google-review met een foto van een rijd wasmachines uit diverse decennia was genoeg om ons hierheen te lokken.
Voor we naar het museum lopen pakken we een cafeïne-stop op een terrasje. We zitten tegenover de C&A en de Intersport. Dit zou elke willekeurige Nederlandse provinciestad kunnen zijn.
Maurits zoekt de route naar het museum uit, dus lopen we even later over een spoorwegemplacement. Via een vaag achterafstraatje komen we op het industrieterrein waar Miele zit. Het museum zit in het hoofdkantoor, waar wij een beetje detoneren als we met korte broeken en gympen tussen de driedelige krijtstreepjes lopen. Gelukkig bevindt zich in het museum nog een toerist in korte broek.
Het museum biedt een redelijk compleet overzicht van de activiteiten van Miele, inclusief een Miele-auto, Miele-bromfietsen, een Miele-keuken, en hele rijen stofzuigers en wasmachines, alles keurig voorzien van tekst en foto’s. De oude affiches zijn vanuit hedendaags perspectief op zijn zachtst vrouw-onvriendelijk. ‘Als uw man de was zou moeten doen kocht hij een Miele.’ Maar dat de uitvinding en verdere ontwikkeling van de wasmachine een zegen voor de mensheid is, is een waarheid als een koe.
Omdat het museum hoe dan ook een bedrijfspresentatie is, blijft Miele wat vaag oer de activiteiten in de oorlogsjaren. ‘Ze gooiden wasmachines op Londen’, is Maurits’ verklaring als we teruglopen. Er blijkt een kortere route te bestaan die niet over het spoorwegemplacement loopt.
We lopen de binnenstad in voor nieuwe zonnebrand en concluderen dat Gütersloh toch best een levendig stadje is. Het winkelaanbod wordt niet spannender dan voorgenoemde C&A, maar het is in elk geval gezellig druk in de winkelstraat.
Terug in Halle lopen we alsnog het rondje over het kerkplein. Dat is prachtig, met een rondje goed onderhouden vakwerkhuizen rond een kerk. Ik neem wat foto’s, als ik de grote camera weer tot leven wek. Zijspoor; de grote camera is een Panasonic DMC-LX100. Misschien is het tijd om over een opvolger na te denken. Wie heeft tips voor een even goede en veelzijdige camera die ook in mijn stuurtas past.
We halen wat boodschappen, waaronder een fles lokale wijn, en doen verder waar een rustdag voor bedoeld is; niets. Nou ja, een slaapje, blog schrijven, camera’s googlen, schrikken van de prijzen, Finse woordjes leren, lezen, was opruimen, wijn drinken en straks koken. Morgen wachten er weer nieuwe avonturen als we naar Lemgo fietsen.