Fahrrad nach Berlin; Lemgo – Hameln

Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer? Nou, we hebben hem gevonden. Het is nog een prachtige stad ook. Ook de fietsrit was prachtig, al voel ik de hoogtemeters in mijn kuiten. Bij gebrek aan pensionnetjes in een voorstad slapen we vanavond onze fietskilometers weg in een hotelkamer.

Ons eten kwam gisteravond uit de biologische Edeka op de hoek, en ik moet zeggen dat de Duitsers de Nederlanders inmiddels gepasseerd zijn op het gebied van vleesvervangers. De biefstuk-zonder-dier was smullen, de verse aardappeltjes en broccoli trouwens ook. We dronken er een Duits biertje bij.

Het zou vandaag weleens kunnen gaan regenen en het is wat frisser. Ik besluit tot een extra shirtje en stop mijn rrregenjas bovenin mijn rrrechterfietstas. Geen zin om in een plotse plensbui tassen om te keren op zoek naar mijn jas.

We rijden de heuvels. Het voorspelde stuk onverharde weg blijkt een steenslagweg van prima kwaliteit met een prachtig weids uitzicht. Het eerste plaatsje waar we doorfietsen heet Spork, en ik maak een foto van het kombord. Buitensporters snappen waarom. Daarna is het klimmen en dalen geblazen. De helft van onze ruim 500 hoogtemeters zit in de eerste 25 kilometer van onze route en dat voelen we. We overwegen een koffiestop, maar we rijden nog net in het katholieke Westfalen, waar wegens Sacrementsdag alles dicht is. Dan maar een banaan naast een bos waar we ons tweede stuk onverharde weg op rijden. Dit keer is het een bospad vol los grind, dat ons een paar keer laat afstappen.

In Bretzen speelt een groep kinderen op het veldje bij een kinderdagverblijf. ‘Welkom in Niedersachsen!’ roept Maurits. Deze deelstaat is protestants, hier heeft Sacrementsdag geen betekenis.

We rijden Bad Pyrmont in, weer een kuuroord, in actieve staat van dienst. Niet zo heel actief, want de oude kuurhotels variëren van pracht en praal tot beyond repair. Het kasteel Pyrmont staat er wel weer mooi bij. We slaan de deftige terrasjes vol Duitse bejaarden over en rijden door naar de lokale bakkerij waar onze fietsen zich beter thuisvoelen. Dat Duitse kuren is vast wel heilzaam, maar de kurende Duitsers roken bijna zonder uitzondering zo enthousiast dat we twijfelen of er geen heilzamer methoden zijn.

Na de vergane glorie van Bad Pyrmont zijn we van het meeste klimmen en dalen af, op een enkel gemeen klimmetje na, maar die zijn nooit lang. We volgen een riviertje dat in de Weser uitkomt. In Birchosen fietsen we de Weser over. Hier pikt onze route de goed gemarkeerde fietsroute langs de Weser op, waardoor we opeens op een luxe uitgevoerd fietspad rijden.

Onze bestemming Hameln light iets verderop, en is ook al voorzien van goed uitgevoerde fietsbruggen en -paden. Hoera, Hamelen, de stad waar ik al in de eerste blog over deze reis over schreef! De stad is nog spectaculair mooi ook. De binnenstad is klein, maar staat vol prachtig gedecoreerde panden uit de zestiende en zeventiende eeuw. Het moet destijds een bijzonder rijke stad geweest zijn. Zodra we ons hotel naderen barst de donderbui los die al een tijd boven ons hing.

Deze keer slapen we in een hotel net buiten het centrum. Het pand is oorverdovend lelijk, maar er is een afgesloten fietsenstalling voor Grover en Giant en een ruime kamer voor ons. Na douche, dut en is weer een verrassing, meestal in de beter uitgevoerde lokale vakwerkstijl, afgewisseld met wat barok en gotiek. En ok, er staan ook wat hedendaagse panden tussen die wat minder oogstrelend zijn, maar we kijken wel even de andere kant op. De rattenvanger is goed vertegenwoordigd. Natuurlijk als standbeeld, maar ook in posters, muurrelief en zelfs een musical die ‘Rats’ heet.

Hamelen is bovendien een gezellige stad. De stad zit best aardig in de winkels, en het stadsbestuur heeft gezorgd voor veel bankjes en tafeltennis- en voetbaltafels waar gratis gebruik van kan worden gemaakt. Hamelen leeft, en tot mijn verbazing valt het aandeel toeristen best mee. Of de stad trekt slechts bescheiden bewonderaars, en geen opzichtige selfiestickzwaaiende Nutella-eters, dat kan natuurlijk ook.

We eten heerlijke Indiase curry en strijken voor het toetje neer bij de ijssalon. Zwei Eisbecher, bitte! Voor wie dit fenomeen niet kent; een Eisbecher bestaat niet alleen uit ijs, veel ijs, maar wordt naar wens opgeleukt met de halve fruitschaal, een bus slagroom, een sloot drank en een trog andere zoetigheid. Heerlijk, maar alleen doen als je morgen een eind gaat fietsen. Naar Hildesheim bijvoorbeeld.