Op een racefiets of lichte toerfiets naar Berlijn? Doe maar niet. Vandaag reden we regelmatig onverhard. Giant en Grover, onze fietsen, genoten, die kunnen wel een paar Duitse bospaadjes overstuiteren. Wij hebben vermoeide handen van al het sturen.
Gisteravond maakten we een avondommetje door Bad Bentheim, en omdat het Maurits’ idee was liepen we naar een spoorwegemplacement waar hij nog een paar treinen op de foto wilde zetten. In Nederland zou zoiets met hekken afgeschermd zijn, hier stonden slechts braamstruiken waar wel omheen te fotograferen viel.
We vervolgden onze wandeling naar het station, waar Het Raam in een vitrine hangt. Dat zit zo; in 2016 vond Deutsche Bahn het nodig om de perrons in Bad Bentheim op te hogen. Het stationsgebouw is echter niet in handen van DB, en niemand had er aan gedacht dat een hoger perron niet automatisch voor een hoger stationsgebouw zou zorgen. Reizigers die van het stationsgebouw naar het perron wilden, voorwaar geen onverwachte wens, moesten dat via het raam doen.
Voor wie zich afvraagt waarom we het kasteel van Bad Bentheim niet opzochten; dat is momenteel gesloten wegens instortingsgevaar. Voor renovatie is veertig miljoen nodig, en die is zo snel niet beschikbaar. De burcht is nu afgezet met bouwhekken, al prijkt de toren nog fier boven de stad uit.
We ontbijten met Duitse broodjes en leggen de regenjassen voor het grijpen. Die konden weleens nodig zijn vanmiddag. Het heeft vannacht in elk geval flink geregend en alles ruikt lekker fris. Veel fietspaden liggen vol takken en takjes en een keer ligt er zelfs een boom op de weg waar we de fietsen overheen tillen.
Na 15 kilometer rijdt Maurits lek. Ik trek de dader uit zijn achterband, een glasscherfje van een halve centimeter lang. Na een gedwongen pauze rijden we door naar Rheine. We rijden meestal over fietspaden en boerenweggetjes van redelijk asfalt, maar pakken af en toe een stuk gravel mee. De nieuwe binnenband kan het aan. In Rheine is het heel erg zondag en alle lunchplekken zijn dicht, maar de Extrablatt is open. Het zal vermoedelijk niet de eerste keer zijn dat we bij deze keten neerstrijken. De hamburger en de vegan schnitzel smaken in elk geval goed.
De lucht zit potdicht, maar we rijden opnieuw weg met de regenjassen in de tas. Bij flitsen en donderklappen rijden we door. Het regent niet, en afgaand op tijd tussen flits en boem is het ver weg.
Het landschap glooit al een tijd, maar na Riesenbeck kunnen we echt zeggen dat we in de heuvels rijden. Het is nog steeds niet gaan regenen, maar de luchtvochtigheid is zo hoog dat de masten van de windmolens in de wolken verdwijnen. We plakken nogal, maar het levert wel een prachtig uitzicht op.
In Brochterbeck staan de eerste vakwerkhuizen op de route te wachten op onze fotostop. Daarna rijden we door de Dörenther klippen over een paadje dat zo ongeveer al mijn mountainbikevaardigheden vereist. Mooi is het wel, vermoeiend en modderig ook. Tecklenburg, ons doel voor vandaag, verschijnt op de fietsborden. Nog maar een paar kilometer, al waarschuwt Maurits dat we nog flink moeten klimmen. Hij krijgt gelijk. Tecklenburg ligt hoog, de weg is steil en het plakweer helpt niet mee. Maar Tecklenburg is een wonderschoon stadje vol vakwerkhuisjes en dat maakt alles goed. We ploffen op het terras neer om de tap met alcoholvrij weissbier leeg te drinken. Het uitzicht over de vakwerkhuisjes met rode daken en bloeiende rozenstruiken is prachtig.
Vanavond slapen we in een pensionnetje zonder gastenkeuken, dus moeten we hier ergens tussen dit moois uit eten. Geen straf, besluite we. Maar eerst een zeer, zeer grondig douchen.