Edmundsklamm

Pravčická brána – Prebischtor

Of je nu de Tsjechische of de Nederlandse naam kiest, deze natuurlijke zandstenen brug in Boheems Zwitserland is wonderschoon. Maar eigenlijk was de hele wandeling verbluffend mooi, inclusief een boottocht, fantastische vergezichten en horeca op de juiste plaatsen. Lees zo’n twintig kilometer mee.

Type: rondwandeling

Duur: inclusief rondwandeling bij de Prebischtor 19 kilometer

Start/einde: Hřensko. Wie lokaal ov gebruikt neemt de trein naar Schöna, en daar het veerpontje naar de overkant van de Elbe. Dat je daarbij de Duits-Tsjechische grens oversteekt maakt waarschijnlijk alleen uit voor de prijs van bier en sigaretten, aan het gedrag van de locals te zien.

Zwaarte: een goede wandelconditie en stevig schoeisel maken deze wandeling echt leuker, maar de paden zijn niet ingewikkeld.

Kaart: Kompass Elbsandsteingebirge, 1:25 000. De wandeling is overigens goed te vinden, mede door de goede markering in dit gebied.

Loop de straat door Hřensko helemaal uit, aan de linkerkantvan de rivier. Het is een aardig dorpje, maar staat grotendeels volgestouwd met kramen vol goedkope kleren, sigaretten, drank en merkloze tasjes en zonnebrillen. Het ziet er niet uit alsof er veel verkocht wordt, maar de zooi is ergens wel vermakelijk. Aan het einde van het dorp sla je linksaf richting de Prebischtor. Het pad loopt eerst langs een autoweg, na de bushalte blijft alleen het bospad over.

Het bospad is eenvoudig te volgen; klimmen tot je boven bent. Het is er prachtig. Het pad is steil maar nergens moeilijk. Vlakbij de Prebischtor zijn loopbruggen en trappen voor de laatste loodjes.

Prebischtor ravijn

De Prebischtor is de grootste natuurlijke losstaande boog van Europa. Het zandstenen gevaarte is op zich al indrukwekkend, maar dat wordt gecompleteerd door de berghut die er in 1826 naast werd gebouwd, en door de indrukwekkende zandstenen ravijnen die er achter liggen. Het is niet voor niets dat het toerisme in deze regio hier begon, met deftige mensen die op paarden naar boven hobbelden. Nu moet je zelf lopen en drie euro toegang betalen bij de berghut, maar dat is het meer dan waard. Het uitzicht is werkelijk fenomenaal. De berghut geeft een soort Zwitsers gevoel, op de prijzen na; voor twee drankjes en twee appeltaart rekende ik nog geen zeven euro af.

Na de Prebischtor buigt het pad naar rechts. Dat hobbelt wat, maar brengt je uiteindelijk na vele kilometers vol bos en uitzicht naar het dal. Het pad is overwegend breed en prettig beloopbaar, hoewel niet zo geschikt voor hoogtevreeslijders. Het aantal wandelaars doet vermoeden dat het hier in het hoogseizoen weleens druk zou kunnen zijn, maar in het laagseizoen is het erg prettig.

Steek in Mezní Louka de weg over. Er is horeca te vinden, maar die is vermoedelijk alleen in het hoogseizoen open. Onderweg naar het grotere Mezná loop je opeens tussen de groene weilanden. In Mezná is wel horeca open, het laatste huis voor de afdaling naar de Edmundsklamm bevat een hotel-restaurant met een enthousiaste ober die cola in halveliterglazen schenkt, en tafels in de schaduw heeft. Aan de drukte op het terras te zien zijn we niet de enigen die blij met hem zijn.

Na Mezná volgt de afdaling naar de Edmundsklamm, die stijl en smal is, maar nergens echt ingewikkeld. Bovendien staat de route goed aangegeven. In de klamm, een kloof, is het helemaal eenvoudig lopen; het pad voert langs een beek, is recht en keurig afgezet. De oude roosters op plekken waar het pad over de beek helt zijn vervangen door rustiek houten vlonders. Voor het betere spelonk-gevoel loopt het pad af en toe door een donker tunneltje in de rots.

Het leukste deel van de wandeling door de Edmundsklamm is het stuk waar geen pad is; daar varen punteraars de toeristen verder door de kloof. Het is een toeristenattractie van het betere soort, want veel mensen wandelen alleen de kloof in om een stukje met de boot te varen en weer terug te gaan via dezelfde route, maar het is dan ook prachtig. Wij profiteerden van een helder middagzonnetje voor de betere foto’s.

De laatste kilometers voerden de kloof uit en Hřensko in. Daar gaan de pont en de trein terug, maar na zo’n lange wandeling kozen wij voor een hapje eten in het dorp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.