Wandelmarathon in twee delen

Egmond Wandelmarathon

Twee keer voor slechts 21 kilometer he-le-maal naar Egmond aan Zee reizen was mijn eer te na, tot nu toe dan. Maar na een paar weken verf, verhuisdozen en schroevendraaiers wilde ik hoe dan ook naar buiten, wat ik vooraf al ingeschatte toen ik mijn ticket kocht.

Wat ik wilde? Buiten zijn, een snuf natuur, een stuk lopen, misschien wat bekenden tegenkomen en hopelijk mooi weer, al is die definitie vrij rekkelijk in januari. Oh ja, en warme chocolademelk aan het einde, liefst met slagroom. Het lukte allemaal bij de Egmond Wandelmarathon.

Het leuke van wandelen is dat het voor iedereen is, geoefend of niet. Dat dachten ze bij de organisatie ook; Egmond Wandelmarathon is een tweedaagse tocht, van 10, 15 of 21 kilometer per dag, met een medaille voor iedereen, of je nou een dag 10 of twee dagen 21 kilometer loopt. Wandelgebied; strand en duinen, met lekker veel rustposten, maar relatief weinig verharde ondergrond. En iedereen was er, want zeker op de paden waar alle afstanden overheen moesten was het druk en moesten inhaalacties nogal eens door de berm. Niet inhalen is ook een optie, maar mensen die niet zo ver lopen, lopen doorgaans ook minder snel dan ik.

Natuurlijk stond er twee keer 21 op mijn startbewijs en natuurlijk had ik die 21 kilometer ook wel even met een rondje om het huis heen kunnen aftikken. De zon scheen er ook nog bij en ik genoot van het strand en de duinen. Maar de verhuizing had er best ingehakt, merkte ik de eerste dag, toen ik na 17 kilometer toch in de loop-door-modus moest om mezelf een volgend duintje op te krijgen. Onder de bal van mijn rechtervoet treiterde een blaar in-wording en verder had ik de hele tijd honger. Thuis onder de douche vroeg ik me af wat er van mijn wandelconditie over was.

De tweede dag bleek die conditie nog te bestaan en tikte ik de stiekem 22 kilometer fluitend weg, terwijl ik genoot van de stijfbevroren diepvriesduinen en het winterzonnetje. De blaar zette niet door, mijn benen bleken nog te kunnen lopen en ik kon weer vijf kilometer overleven op een meuslireep. Oh ja, zo moest het.

Vlak voor de finish overlegde ik met mezelf; pendelbus naar het station of zes kilometer extra over het fietspad? Het zou een mooie training zijn, maar niet per se leuk na alle prachtige stranden en duinpaadjes. In de sporthal was een finishfeestje. Er was nog chocolademelk bij de bar, maar de slagroom was inmiddels op. Op het podium zong een lokale artiest een eeuwigdurende medley van 4Daagsehits. De Engelbewaarder kwam langs, als een soort Whamageddon voor 4Daagselopers. Al bij de bar raakte ik aan de praat. Hoe ging het, wat wordt je volgende tocht en morgen start de inschrijving voor de 4Daagse, en of ze de QR-code op mijn rugzak mocht fotograferen. De artiest zong iets over Brabant van Guus Meeuwis en iedereen zong mee, ik ook. Buiten schoof een wolk voor de zon, ik bleef nog wat plakken en stapte weer later in de pendelbus naar et station. Dat met die wandelconditie geloofde ik zo ook wel.

En die QR-code? Ik loop heel 2026 tegen long covid. Binnenkort schrijf ik er uitgebreider over, maar sponsoren kan alvast via deze link.