Hoera, we hebben een selfie met fietshelmen en fietsen voor de Brandenburger Tor! Alsof het daarom te doen was. We hebben vooral ongelooflijk veel van onze oosterbuur gezien. Fiets naar Berlijn en je gaat van dat land met groene heuvels en veel gezichten houden.
Gisteravond hebben we nog lang met Dorit, onze gastvrouw, zitten kletsen, op mijn verzoek in het Duits. Ik lees en versta de taal doorgaans goed, maar terugpraten oefen ik te weinig. Ja, om thee en een broodje kaas te bestellen, maar dat is toch iets anders dan een fijn gesprek over fietsen en reizen.
Zodoende staan we om half negen aan het ontbijt; voor fietsersbegrippen laat. Dorit bakt omelet voor ons en heeft zelfgemaakte jam voor op de broodjes. Lekker! We zwaaien nog zo lang de hobbelige straat ons toelaat met een losse hand te fietsen. Potsdam ligt zo achter ons en we fietsen door een parkachtig landschap naar het oosten, waarbij we af en toe stoppen voor een foto, want plekken als de Glienicker Brücke kunnen nou eenmaal niet zonder foto.
We fietsen Berlijn in via Zehlendorf, wat er inderdaad vrij dorps uitziet; aan beide zeiden van de weg staan grote villa’s in het groen. Even later fietsen we in een veld vol bloeiende guldenroede. Het geeft niet echt het idee dat we een miljoenenstad binnenfietsen. Dat krijgen we ook niet, want daarna volgen we het pad langs het Teltowkanaal dat evengoed in een Duits woud had kunnen liggen; heuvels, kanaal, gemengd bos en af en toe een paar mensen die hun hond of hun kinderen uitlaten. Af en toe kruisen we een autoweg, en uit de borden begrijp ik dat we in in Lichterfelde moeten rijden. Dit stuk is onderdeel van de Berliner Mauerweg en af en toe staan er gedenktekens voor de mensen die stierven tijdens hun tocht naar vrijheid en democratie. Pas als we door een afgesloten bospad toch even een paar straten stad moeten meepakken is het opeens echt druk.
We drinken koffie en thee bij een buurtrestaurantje en laten het kanaal achter ons. Nu volgen we een parkachtig pad langs het spoor. Het Technikmuseum en het Park Am Gleisdreieck zijn al bekende plakken. We laten de lunch even voor wat -ie is en fietsen door. Het fietspad wordt steeds drukker, maar pas bij Potsdammer Platz staan we opeens tussen de torenflats in de drukte. Hallo wereldstad!
Er is een feestje ter gelegenheid van 175 jaar Duitse brandweervoertuigen, met een optocht met heel veel sirenes. Prettig voor ons is dat ze daarvoor wat straten zijn afgezet voor autoverkeer. Echt rustig is het niet, maar met voetgangers en andere fietsers is het toch beter rijden dan met automobilisten,
Natuurlijk heb ik het stukje van Potsdammer Platz naar Brandenburger Tor al vaak genoeg gelopen om het te kunnen dromen. Toch voelt het nu anders, als een soort finish na een paar weken werken. Jazeker, we nemen de selfie, met onze blije, behelmde koppen tussen de brandweerlieden en de kudde toeristen. Daarna zoeken we ons hostel op, om allerlei praktische redenen vlak achter het Hauptbahnhof. Nu zijn we opeens onderdeel van de enorme toeristenstroom. Het hostel heeft zoals elk zichzelf respecterend hostel een beschilderd stuk muur voor de deur (helaas zijn die dingen te zwaar om ze op te tillen om te kijken of er een made-in-China-logo onder zit). De fietsen mogen in een afgesloten hok achter het hostel. Daarna volgt een hoop geklooi met inchecken (dat hadden we al online gedaan) tussen een troep mensen die hun paspoort bekijken alsof ze zelf ook niet wisten dat ze zo’n ding bezaten, daarna weigert de hippe hostel-app onze kamerdeur te openen, terwijl de app zelf zegt dat we hebben bijbetaald voor vroeg inchecken (waarom een app? Wat is er mis met een sleutel of sleutelkaart).
Onze kamer is vele malen kleiner dan de kamers die we tot nu toe hadden, maar bevat een douche en die is goddelijk. Daarna willen we eten. We zijn te lui voor alle geliefde lunchcafeetjes en lopen terug naar het station om daar de Imbiss op te zoeken. ‘Soms heb je gewoon currywurst nodig’, volgens Maurits. Hij snort daarna een rustige, groene Biergarten op, op vijf minuten lopen van het station, waar we met twee halve liters neerploffen in de schaduw van een reusachtige kastanje. Hoe hij dit soort plekken weet? ‘Een perfect getraind algoritme in Google Maps.’ Ja, een stadstournee Berlijn had ook gekund, maar we zijn hier allebei al snobistisch vaak geweest en kennen de stad wel aardig.
We zijn een week weggeweest, maar het lijken er wel twee. Of drie. Wat ons vooral is bijgebleven is de enorme diversiteit van dit land, dat zoveel meer is dan de broccoli-heuvels waar je achter een ICE-raampje langsraast. Soms plekken die we saai vonden, die lelijk waren of verarmd, maar veel vaker schoonheid, enorm afwisselende steden en altijd een goed bord eten, niet onbelangrijk na een dag fietsen. En fietsen deden we, want we hebben heel wat echte fietspaden gezien en plaatsen waar fietsen steeds meer een onderdeel van het dagelijks leven is geworden.
Duitsland, tot ziens! Voor ons rest een middagslaapje. Vanavond eten we bij onze ultieme Duitse guilty pleasure-keten Peter Pane, waar we de vakantie (en deze reeks blogs) met burgers en cocktails zullen beëindigen. Morgen pakken we de ICE naar huis, die door overdreven enthousiast planwerk van Maurits’ collega’s al om zeven uur vertrekt. Niet te veel cocktails drinken dus. ‘Morgen zijn we thuis en krijg je iets met kikkererwten en een glas water’, dreig ik tegen Maurits. ‘En een kopje van Charly.’
Foto’s staan op Flickr en ik beloof dat ik er de komende dagen meer ga uploaden.
Geef een reactie