Na regen komt zonneschijn, en prachtige heuvels vol vakwerkboerderijen en af en toe een fraai dorpje. Na alle gravel van gisteren zoefden onze banden over fraaie asfaltweggetjes. De zestig kilometer naar Halle werd een simpele klus, ondanks klimmen in de zon.
Gisteravond ging het eindelijk regenen. Wij hadden net een leuk restaurantje in Tecklenburg opgezocht en genoten van het fraaie uitzicht over de rode daken en het lekkere eten. ‘Hehe, die hing al uren in de lucht’, zeiden we, en luisterden naar het gezellige getik op de overkapping. Daarna joeg de wind de regen onder de overkapping. Het toetje aten we binnen en de avondwandeling maakten we niet. In plaats daarvan keken we een stuk van de ijshockyfinale Zwitserland-Finland, maar onze ogen vielen dicht voor Konsta Helenius de winnende goal binnentikte en daarbij twee Zwitsers als kegelmateriaal gebruikte. Dat lag niet aan de vermakelijke pot ijshockey, wel aan de dag fietsen. Het is toch een beetje jammer dat we straks thuis weer met onze ietswat slome volkssport voetjebal opgescheept zitten.
Na een nachtje van negen uur hijsen we ons weer in onze fietsplunje voor de etappe naar Halle. Omdat ons pensionnetje alleen in koffie en thee voorziet fietsen we eerst naar de bakker waar we een tweepersoonsontbijt bestellen. Even later staat de tafel vol verse broodjes, roerei en heerlijk beleg. Zelfs met fietsershonger is het werken om alles op te krijgen, maar het lukt.
De volle magen helpen vast om de helling van Tecklenburg af te suizen. We blijven klimmen en dalen door een prachtig kleinschalig landschap vol bloemen, boomsingels, groene heuvels en vakwerkboerderijen. We genieten, en voor we het weten zijn de eerste dertig kilometer erdoor.
Onze route slingert door een paar kuuroorden. In Bad Laer stoppen we bij de Konditorei voor een kleine lunch. Na een paar dagen hongerig naar de stukken taart op stoeptegelformaat in de bakkerijen kijken staan we onszelf nu toe om toe te slaan. Even later zitten we met twee enorme stukken taart op het terras, bij wijze van lunch.
In de volgende stad, Bad Rothenfelde, staat een oud Gradierwerk, een installatie die het zoutgehalte in het water laat toenemen zodat het extra heilzaam zou zijn. Het geheel ziet eruit als een vestingmuur om Teutoonse horden tegen te houden, maar het werkt wel. Het water aan de voet ruikt alsof we vlakbij zee lopen. Het charmante Bad Rothenfelde gaat naadloos over in Dissen, dat allesbehalve charmant is, al was het maar omdat we een tijd langs een drukke weg met wegwerkzaamheden fietser.
De zon is inmiddels lekker gaan bakken. Echt heet is het niet, maar warm genoeg om het klimwerk zweterig te maken. We komen door Borgholzhausen, waar het Nederlandse en Duitse leger ooit samen aan nucleaire geheime dingen werkten. Wij zien vooral een vredig plattelandsdorp in de zon, en dalen af naar onze bestemming Halle.
Ons appartementje is ruim, comfortabel en een treffend bewijs dat Duitsers een heel andere smaak dan Nederlanders hebben als het op woninginrichting aankomt. Alleen de wasmachine ontbreekt, dus we doen een handwasje. Daarna doen we boodschappen in een supermarkt waar onze eigen Jumbo een paar keer in kan, met de rest van Zoeterwoude erbij.
Morgen hebben we een rustdag, of in elk geval; een niet-fietsendag. Dit is onze kans om alle toeristische attracties van Halle te bekijken, wat prima in een dag moet lukken.