Mocht die Horrorwinter des Doods die elk jaar wordt aangekondigd er ooit van komen, dan kan ik in elk geval met langlaufski’s overweg. Het is nog leuk ook. En nee, langlaufen is niet op ski’s door de sneeuw schuifelen. Ik voel mijn spieren al terwijl ik mijn armen in schrijven-op-laptoppositie houdt.
Vorig jaar stonden we voor het eerst op langlaufski’s op een Fins diepvriesmeer. Dat we niet konden langlaufen maakte niets uit, op ski’s lopen is niet zo moeilijk en we maakten zelfs een heus tochtje. Dat heel Kilpisjärvi ons inhaalde maakte niets uit, de zon scheen, de lucht was blauw, het vroor en we werden een beetje verliefd op onze huurski’s.
Langlaufen stond al jaren op mijn emmerlijst, als combinatie van liefde voor winter en duursport, en mijn milde hekel aan het massatoerisme en de kaal gekapte berghellingen die bij alpineskiën lijken te horen (ik vind alpineskiën trouwens wel leuk, al besteedde ik er slechts drie dagen van mijn leven aan). Om beter te leren langlaufen opperde ik dat we op cursus konden bij Vasa Sport en Maurits vond het een goed plan. Dus treinden we naar wintersportdorp Oberhof in Thüringen.
Deze winter lag er in Nederland genoeg sneeuw om te langlaufen, dus toonde de Nederlandse tv mensen die achter elkaar over de Veluwe schuifelden, een beetje ons Kilpisjärvi-niveau. Voor wie denkt dat dit langlaufen is, hold your horses. Ons beginnersklasje werd aan alle kanten voorbij gesuisd door mensen die op rennen-naar-de-trein-tempo skaten, in een noodgang afdaalden of schijnbaar moeiteloos een berg op renden, allemaal op langlaufski’s. Wij leerden de basistechnieken of vielen nog een keer om.
Alles is te leren. Na vier dagen cursus praten we opeens moeiteloos mee over schubben en skins, we dubbelstokken steeds minder op onze armen, en zetten schijnbaar nonchalant een ski buiten de loipe als we afdalen. Dat is voornamelijk te danken aan een paar docenten die engelengeduld, humor en een overdosis positiviteit combineren met een enorme kennis over deze sport. Dat had ook een weerslag op ons groepje; geen competitie, wel gezelligheid, veel lol en elke keer als iemand weer een nieuwe vaardigheid kon afvinken opnieuw blijdschap en lof. Ik heb dit anders meegemaakt in sportklasjes.
Vasa werkt met een fijnmazig systeem van niveaugroepjes, inclusief opties om van groepje te wisselen. De laatste dag besloot ik ondanks massief spierpijn een tocht te maken met een groep die niet de beginnersgroep was. Ik was al een paar keer de helling naar het beginnersveldje opgeklommen en afgedaald, en de rest zou ik wel op plezier en wilskracht doen. De avond ervoor was mijn techniek in de video-analyse nog even flink bijgeschaafd, dat zou alleen maar bijdragen aan de geplande elf kilometer langlaufen met hoogteverschil.
De eerste heuvel kwam ik tot mijn verbazing goed op, en daarna volgde een lange afdaling. Leuk! Dat ik afzette voor meer snelheid bleek na de eerste bocht al een misrekening. Skipunten naar elkaar toe, stokken tegen de grond en remmen, remmen, remmen en ondertussen om de verijsde plekken heen sturen. Er is gelukkig geen video-opname van en ik ben zonder blessures beneden gekomen. Daarna volgden prachtige loipes, uitzichten, dikke pakken sneeuw en nog een paar beklimmingen. Ik genoot dubbel zoveel als het zwaar was. Het was zelfs een beetje jammer toen de parkeerplaats van Grenzadler in zicht kwam. Volgend jaar hopelijk weer, want mijn afdaaltechniek moet nog een beetje worden bijgeschaafd.
Vasa, Machiel, Petra, Mari, Klas en Bernadette bedankt!