Terwijl heel Nederland school- en werktassen opzoekt hebben wij een week verlof; we zouden naar Berlijn fietsen, en gaan deze week onze tocht afmaken. Dat betekent dat de reis begint met een trein naar Helmstedt.
In juni reisden we in de omgekeerde richting. Waar we anderhalve week over trapten zoefde in een paar uur onder ons door; ongeveer de langste reis die je op een Niedersachsen-ticket kan maken. Vanuit Hengelo fietsten we met wind tegen naar Maurits’ moeder.
Nu fietsen we weer bij Maurits’ moeder vandaan, voldaan van een heerlijk ontbijt en met de wind in de rug. Veel te vroeg zijn we in Hengelo, waar niets open is, behalve de stationskiosk. Tijd voor thee en koffie. De ICE naar Berlijn glijdt als een witte reuzenslang het station binnen.
De treinreis verloopt soepel; boek, lunch uit de Bordbistro en een dutje. Met slechts een paar minuten vertraging glijden we Hannover binnen. Om de aansluitende sneltrein naar Brauschweig te halen moet het niet te druk zijn bij de lift. Dat is het wel. Maurits werpt een blik op de roltrappen; dat kunnen we ook wel. Gelukkig duurt een roltrapritje waarbij je met een hand overeind blijft en met je andere hand een volgepakte fiets aan de zwaartekracht ontworstelt nooit lang. We halen de trein.
De tweede hindernis wisten we al. Een week terug kreeg Maurits een mailtje met informatie over een gewijzigde treinreis; geen trein tussen Braunschweig en Helmstedt. DB zet bussen in, maar daar heb je met fietsen mooi niks aan. Nou was de etappe van Braunschweig naar Helmstedt al geen lange, over het fietspad langs de autoweg is -ie maar 36 kilometer. Dat doen we dan maar.
We komen met maar een paar minuten vertraging in Braunschweig aan. 36 Kilometer vraagt om nog wat maagvulling, en even later zet ik mijn tanden in een amandelcroissantje van de stationsbakkerij. Dan stappen we op de fiets en zoeven Braunschweig uit, de westenwind stevig in de rug.
Een uurtje verderop weet ik weer waarom we hier waren. Het glooiende landschap, de grote roodbakstenen schuren, de pastelkleurige vakwerkhuisjes, de rode wouwen die boven ons hoofd cirkelen, de hoge wolkenluchten, het is allemaal prachtig. Alle dorpjes die we passeren zijn opgesierd met posters voor de regionale verkiezingen en na een paar dorpen vraag ik me af of het hier überhaupt is toegestaan om als vrouw mee te doen. Weer een dorp later blijkt er een CDU-dame te zijn die best in de raad wil.
In Bornum stoppen we voor een foto van het kombord; dit is te grappig om niet te doen na ons tripje Bornem vorige week. En we pinnen; we zijn weer in Bahrgeldland. Dan volgt het laatste klimmetje en dalen we af naar Helmstedt, waar we nog veel herkennen. We hebben in totaal 54 kilometer gefietst, niet gek voor een dag die niet als fietsdag op het programma staat.
Vrienden op de Fiets bestaat ook in Duitsland, dus dat gaan we uittesten. We belanden in een rijtjeshuis in een groen wijkje op de heuvel naast het centrum waar Giant en Grover een plke krijgen in de achtertuin.
Frisgedouchet lopen we het centrum in. We hadden ons voorgenomen om te beginnen bij de pizzeria waar we twee maanden terug eindigden, maar we aten gisten ook pizza en de pizzeria is een soort van dicht, net als veel andere eetgelegenheden in dit stadje, dat zichtbaar wat moeite met het voortbestaan heeft. De Vietnamees is wel open, en die was bovendien al aangeraden door onze gastvrouw. Echt Vietnamees is de kaart niet, meer Aziatisch-van-alles-wat, maar de borden sushi smaken prima. Een halve liter bier doet hier 3,50 euro en smaakt er prima bij. Als toetje halen we ijsjes en lopen terug, terwijl het avondzonnetje over het fraaie stadsplein strijkt.
Geef een reactie