2026 is het Lopen tegen long covid-jaar en ik zou nog uitleggen waarom. Het eerste wat opvalt als je zegt dat je tegen long covid in actie komt; iedereen kent wel iemand met long covid. Dat geeft mij des te meer reden om in actie te komen.
Even wat feitjes: long covid, ook wel post-covid, heb je als je drie maanden na je coronabesmetting nog klachten hebt, wat ongeveer varieert van moeten bijkomen van een verjaardag waar je eerder fluitend heen ging, tot altijd in een geïsoleerde donkere kamer in bed liggen omdat elke prikkel te veel is. De schatting van het aantal mensen met long covid loopt op tot een half miljoen, waarvan een kleine honderdduizend zoveel klachten heeft dat zij hun dagelijkse leven moeten aanpassen.
Afgelopen late herfst, grijze dag, lunchen met collega A, die regelmatig bergen op fietst tegen MS. Ik ben niet zo goed in bergen en ik loop, maar al een paar jaar niet meer voor een goed doel. “Al die goededoelentochten zijn veertig kilometer. Dan vragen jullie wat ik de rest van de dag ga doen.” Ik loop nou eenmaal wat verder dan normale mensen.
Daarna had ik een afscheidsfeestje dat geen feestje was. We moesten dag zeggen tegen collega L, die liever gewoon was blijven werken, maar dat door long covid niet meer kan. Revalideren, andere afdeling met minder zwaar werk, en uiteindelijk een UWV dat besliste dat L. niets meer hoeft. L. is extreem slim, doorzetter, ondernemend, lief en een fijn mens om erbij te hebben. Als haar teamleider nog twee minuten langer had gespeecht hadden we de doos met tissues kunnen rondsturen. Ik was niet de enige collega die een vuiltje uit het oog moest verwijderen. En L. is niet de eerste, want ik zie al jarenlang de worsteling van A (een andere A), teamgenoot, ook long covid, die er er met moeite in slaagt om nog een handvol uren te blijven werken.
Op zo’n moment voelt een leven als redacteur zinloos. Waarom beschik ik niet over het talent om een oplossing voor zo’n rotziekte uit een reageerbuisje te peuteren? En als ik dat al zou hebben, dan is er geen geld. In dezelfde periode sleepten long covidpatiënten zich naar het Malieveld omdat erkenning en structurele financiering voor onderzoek en medicatie nog steeds ontbreken. Op de fiets naar huis viel het kwartje; ik ga lopen tegen long covid.
Lopen omdat ik kan lopen, voor al die mensen voor wie de trap een Mont Blanc is geworden. Lopen omdat er geld nodig is, veel geld.
Even overwoog ik een specifieke tocht uit te zoeken, maar koos voor heel 2026. Enerzijds wil ik niet de druk op die ene tocht leggen (en daar snipverkouden, met blaren of een verstuikte enkel uit te rollen), anderzijds duurt long covid ook lang, dus dan moet die actie ook maar lang duren. De actiepagina was snel aangemaakt. De Stichting Long Covid stuurde een shirtje en lieve bedankmailtjes. Het eerst geld stroomde binnen, onder aanvoering van L.’s teamleider. Dank jullie wel!
2026 begon niet als wandeljaar, maar als verhuisjaar. De eerste echt tocht was de Egmond Wandelmarathon, waar weer euro’s binnenrolden, maar waar ik er ook achter kwam dat het bordje met de QR-code op mijn rugzak groter moet om leesbaar te zijn. Dat ik snel loop is ook niet handig, hoewel dat effect wegvalt op de echt lange tochten; daar is zes kilometer per uur een soort basissnelheid.
De teller staat inmiddels bijna op duizend euro. Ik wil vijf keer zoveel. In mijn telefoon staan de tickets voor wandelevenementen klaar. De komende tijd nog een beetje trainen, en dan eind maart de 30 van Zandvoort (35, want extra lus), 4 april de Kennedymars van Sittard (80 kilometer dus), half mei de 11Stedentocht en in juli de Nijmeegse 4Daagse, 50 kilometer per dag. En dan staan er nog heel wat potloodstrepen in mijn agenda, voor als er nog een mars af kan, en voor de evenementen waarvan de tickets nog niet beschikbaar zijn. De aanmeldtijd voor de Dodentocht van Bornem staat genoteerd. 100 Kilometer, nee, dat heb ik ook nog nooit gedaan.
Vorige week liep ik 39 kilometer. Stralende winterzon, ijzige wind, goed gezelschap, rondje Groene Hart. Binnen de 6,5 uur looptijd, ik kan het nog. Op het eindpunt voelde ik met niet alsof ik dat eindpunt nodig had, hooguit dat wandelwol tussen mijn tenen nuttig had kunnen zijn. Kom maar op met die lange tochten. En sponsoren jullie me?